‘Voortdurend vooruit’ geldt bij EPZ niet alleen voor de organisatie, maar ook voor maatschappelijke impact. Een mooi voorbeeld is de KiKa-run. In 2025 werd dit sportevenement voor de 10e keer georganiseerd. In 3 dagen rent een groep sportieve collega’s naar het Prinses Máxima centrum in Utrecht. Een tocht van maar liefst 300 kilometer. Met deze tocht wordt elk jaar een indrukwekkend bedrag opgehaald voor kinderen met kanker. Marit van Esbroek en John Slabbekoorn deden mee en vertellen waarom de run zoveel betekent voor henzelf, voor het team én voor het goede doel.
Bijdragen
De KiKa-run is een estafette van zes lopers die 16,5 kilometer per dag afleggen, verdeeld over twee groepen. Elke loper loopt meerdere stukken en wisselt bij een wisselpunt. “Het gaat niet om snelheid of de meeste kilometers van de groep rennen”, zegt John. “Het is samen naar één doel werken. Dat maakt het bijzonder, zowel sportief als emotioneel.” Hij deed afgelopen jaar dan ook voor de zesde keer mee.
Marit deed afgelopen jaar voor het eerst mee aan de KiKa-run. “Ik was nooit echt een loper, maar had eerder meegedaan aan Ride for the Roses. Dat sprak me aan: sporten voor het goede doel. Een collega stelde voor om een keer te komen kijken bij de KiKa-run. Dat maakte zo’n indruk dat ik de volgende editie mee ben gaan lopen.”
Sterke basis voor en door samenwerking
De KiKa-run vraagt veel voorbereiding en teamwork. “Na de finish beginnen we alweer met evalueren, plannen en deelnemers selecteren voor de volgende editie,” legt Marit uit. Er zijn kwartiermakers die alles op de camping en het eten regelen, chauffeurs voor de bussen, een fietser voor de route en natuurlijk de lopers zelf. Die gezamenlijke inspanning versterkt de onderlinge band. “Je leert mensen beter kennen en op een andere manier dan op de werkvloer,” zegt Marit. “De lijntjes worden korter, het is olie in de versnellingsbak.”
Impact die verder reikt dan de finish
De KiKa-run is behalve gezellig ook zwaar, maar juist dat maakt de ervaring bijzonder volgens de twee. “Er zijn dagen dat het regent en je doorweekt je kilometers maakt,” vertelt John. “Maar dan denk je aan de kinderen en families die voortdurend door een diep dal gaan en waarvoor we dit doen. Dat relativeert alles.”
Het moment van aankomst in het Prinses Máxima centrum is steevast een moment dat diepe indruk maakt op de lopers. “De blik in de ogen van een meisje dat net chemo heeft gehad vergeet je nooit,” zegt John. “Of het briefje dat we meekregen met daarop in kinderhandschrift: als jullie volhouden, kunnen wij het ook. Dat maakt dat je ook volgend jaar weer aan de start staat. Het is fantastisch dat wij elk jaar kunnen bijdragen aan vooruitgang in onderzoek en een overlevingskans die elk jaar stijgt.”